خدایا!

 سخن بنده ای را بشنو که از دورترین مسافت با تو نجوا می کند

 سیل سهمگین گناه و امواج ننگین دنیا و دنیا طلبی هر آن

  او را به نقطه ای دورتر از تو منتقل می کند و

 دریغ از یک مقاومت ،

 حتی برای لحظه ای کوتاه .

می خواهم من باشم

ولی نه آن من که «من» است .

 بلکه آن من که «تو» باشد .

پس عنایتی کن .

 شاید دلیل خستگی من همین «من» بودن و «تو» نبودن باشد .

اگر بدم ببخش . و چنین فرما .

 و اگر خوبم می خواهم تمام خوبی و هستیم را بدهم

 تا اینگونه فرمایی

لطفی کن و رحمتی. شاید نجات یابم.

***

خواب می بینم تهی دستم تهی

خواب می بینم تهی دستم ز عشق

عشق باران است و ما باران زده در ساحلی خشکیده ایم

عشق باران است و ما چونان کویری تشنه ایم

مــــددی یـا رب...

در سایه سار سکوت تلخ غروب همین امروز

 به پای صحبت تو خواهم نشست

 و می نویسم از تنهایی از بیگانگی از عشق و از غم

ای کاش می توانستم لحظه ای دل را رها سازم

 و اشک را بدرقه راه سختی ها کنم.

اما افسوس که قلبم در آستانه غمهای زندگی تیر می کشد

 و اجازه نفس کشیدن را از من می گیرد

ای پروردگار خوبی ها خدای من کودکی را در چه سپری کردم

 جز اینکه نوجوانی قبل از جوانی طی شد

 و سایه خوشبختی را در این دو فاصله حتی مساوی ندیدم.

جوانی از راه رسید همچون بهار

 ولی نه هر سال مثل بهار مثل پاییز مثل راه رفتن روی برگها...

صدای پای جوانی من صدای خش خش برگهاست.

کودکیم مثل باریدن باران بود گذشت.

نوجوانیم مثل باد وزید مثل طوفان

جوانی ام را نمی دانم به چه خواهد گذشت

زندگی سرابی بیش نیست

چرا که سالهاست به دنبال آن می دوم

ولی هر بار سکوت زبانم را می گیـــــرد...

****

     سکوت نه از بي صداييست.

به عنوان کوچکترین عضو

این عید رو به تمام پدرای دنیا تبریک میگم

..............................

باباهای دنیا روزتون مبارک

................

ولی این حرف دل من نبود 

 یا مولا..

      .

      .

      .

       یارم به کجا شهرو دیارم به کجا.....

      یا مولا دلم تنگ اومده.شیشه دلم ای مولا زیر سنگ اومده.....

      غیر از تو بگو به کی شکایت بکنم......

      بگو مولا جان بگو ......

      بگو که خیلی خسته ام ...خسته.....

     من این دفعه ازت نون و خرما نمی خوام.....

           .....یامولا دلم تنگ اومده شیشه دلم ای خدا زیر سنگ اومده......

                                                               ای خدا.....

                                                                     ای خدا.....

                                                                          ای خدا.....

                                                                                .............

سفره اي که پهن شد، اينبار خالي از دلتنگي بود.

فقط... بوي گلاب بود و گلهاي بي ريشه و درحال مرگ.

بين آنهمه سکوت،

 مرور يک خط از قصه هاي تو براي گفتن تمام خاطراتم بس بود.

راستش را بخواهي..

 قصد ديدار، هرچه بود از نياز بود... به خداي بزرگ تو.

و تو چه صادقانه هرچه مرهم داشتي، رو کردي

 وقتي ديدي از نشان دادن زخمهايم شرم دارم.

حالا تمام غرور من از با تو بودن اين است

که از پشت پنجره اي که تو باز کردي،

 گاهي خداي تو را ميبينم

که ساده و صبور، آب و خاک و هوا را نوازش ميکند

و تو آنطرفتر، درسايه يک درخت، آوازهاي خدا را زمزمه ميکني.