.......

         دل بریده از انسانیت بر آستانی ایستاده ام

         که در زیر پایم دره ایست عمیق

         دل رها کرده ام به وادی بیخیالی

         اما باز هم در آن پر از خیالهایی است

         که نه سر آن پیداست و

         نه انتهایی برای آن می توان تصور کرد

         گاه در سرابم،

         زیرا که در این راه

         هرچه جلوتر میروم به نبود بود ها بیشتر پی میبرم

         گاه در سرابم درختی میبینم

         برای تکیه دادن به آن فرسنگها میدوم

         اما وقتی میرسم چیزی نیست جز همان شن همیشگی!
         رابطه ام با انسانها نیز چنین شده

         !تکیه بر هیچ کس نمیتوان داد!

         دل به هیچ رهگذری نمیتوان بست

من از قافله بادم

باران تنها یاور بی پروای من است

های مخند بر این ویرانی

خالی ویرانه ها زیباست...

.

.

خالی ویرانه ها.......

       یه دردیم هست........می دونم.....

به قحطی احساس که نزدیکتر می شوی

بن بست خیال را باور می کنی

و دیگر فرق نمی کند که کجای این دنیا

 قصه بهار جاودانه زندگی را یک بار که نه

بارها و بارها خوانده ای

انگار همه دست به دست هم داده اند

 تا اندوه را مهمان دلت کنند

و شانه های لرزانت را زیر بار غصه ها خم نگه دارند

و باغ خاطره ها را آباد که نه

ویران کنند و این تمام حقیقت لحظه های تنهایی ست

که در امتداد ثانیه های بلند روزهای غریب

عطر خوش گل را از ترانه می گیرد

و کوچ...

قصه های تکراری را دچار گردباد حوادث می کند

بی آنکه بگذارد فصل دلخوشی های کوچک را

هرچند کوچک جدی بگیری.

.