وقتی که دستهایم برای استقبال باران بر فراز دیدگانم چتر می شود.

    چیزی درونم می شکوفد و نم باران دیدگانم، پل پیوندی با اشک آسمان می سازد.

    رویش جوانه های امید علف هرز یأس را محو می کند

     و من

    در انتظار اولین حضور رنگین کمان راه زندگی

    لا به لای هفت رفت ثانیه ها بر بوم نقاشی

     تصویر شاد بودن را نقش می زنم.

    و از تو می گویم

    از تو که هیچ گاه نبوده ای اما از تو گفتن تنها بهانه ایست

    بهانه ای تا لبریز شوم

    دفترها را پر... بوم ها را سرشار و لحظه ها را رنگ کنم

    چرا که برای سرودن...برای لبریز شدن

    برای دیدن و برای حس کردن و رفتن

    تنها یک بهانه می خواهم...

             ***