Pishkesh be sorenaye azizam

بند سکوت را در حفره خیالم آویختم .

رویایی به ساده ترین شوق مرا سیراب کرد

و در سرچشمه ای بی پایان به تماشای وسعتش خواند.

چه زیبا و آرام اندیشه ام را به شبنمی سپرد

 که روی زیباترین گل ها جا خوش کرده بود.

آن رویا تو بودی.

تو که برگ احساسم را گشودی و زیباترین واژه ها را برایم حک کردی.

پس چگونه میتوانم فراموشت کنم.

تو فرشته ناشناس منی که به خانه قلبم پا می گذاری و

 من همان سیب سرخم که از درخت چیده می شوم

 تا همیشه در مأمن دلت آرام گیرم .

                       یادت نرود در انجماد کسالت حروف نام تو به من جان دوباره می بخشد...